شهناز غلامی در نشست جانبی اجلاس 23 ژنو: تجاوز جنسی به زنان و اعدام کودکان در زندان تبریز بیداد می کند

gholamiفعالان در تبعید: جمعه 10 خرداد 1392 ,  سومین نشست جانبی کارزار افشای نقض حقوق بشر در ایران ؛ در ژنو برگذار شد

به گزارش تارنمای ” سودویند”  خانم شهناز غلامی  روزنامه نگار و زندانی سیاسی سابق ؛یکی از سخنرانان این نشست بودند که با موضوع «بخش زنان در زندان تبریز صحبت کردند

فیلم و متن سخنرانی ایشان در حاشیه  بیست و سومین نشست حقوق بشر سازمان ملل متحد در ژنو به شرح زیر است

سخنرانی خانم شهناز غلامی در بیست و دومین نشست حقوق بشر سازمان ملل متحد در ژنو سوئیس پیرامون بند زنان زندان تبریز , 31/05/2013

با درود به همه زندانیان و به یاد جانباختگان سرتا سر جهان که جان خود را بهای آرمان رهایی بشر از هر گونه ستم و استثمار کردند و با سلام به حضار شرکت کننده در بیست و سومین نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در شهر ژنو.
من شهناز غلامی روزنامه نگار زندانی هستم که بیشترین نوشته هایم در باره مسائل اجتماعی و فرهنگی چون تبعیض جنسیتی علیه زنان و تحمیل ستم و محرومیت علیه مردم آذربایجان مانند شکنجه و آزار دستگیر شدگان ؛ اعدام ها و سرکوب های سیستماتیک توسط ارتجاع جمهوری اسلامی می باشد .
من در سال1368 به علت فعالیت های سیاسیم به هشت سال حبس محکوم شدم و بدون اینکه در تمام این مدت به مرخصی بروم بعد از بیش از نصفی از محکومیتم از زندان آزاد شدم . برای بار دوم در مرداد ماه 1386 به مدت یکماه به دلیل درج مقاله ای با عنوان شفاف سازی پیرامون حوادث آذربایجان و شرکت در راهپیمایی آن سال دستگیر شدم و بعد با سند کارگاه یکی از دوستانم توسط یکی از دوستانم به طور موقت آزاد شدم ولی بار دوم دستگیری من از طرف دادگاه به اتهام تبلیغ علیه نظام به شش ماه حبس محکوم شدم و برای بار سوم در 19 آبان 1387 دستگیر شدم و بعد از 69 روز از آنجاییکه هنوز احکام صادره برا ی من در دادگاه انقلاب اسلامی تبریز در مرحله تجدید نظر بود توانستم با گذاشتن سند 20 میلیون تومانی از زندان تبریز به طور موقت آزاد شوم و از آنجاییکه ممنوع الخروج شده بودم با استفاده از فرصت به خارج از کشور آمده و تقاضای پناهندگی دادم.
ولی بعد از خروج از ایران نیز از طرف شعبه 2 دادگاه انقلاب اسلامی تبریز نیز به طور غیابی برای بار سوم به هشت سال حبس محکوم شدم یعنی من در مجموع از طرف دادگاه انقلاب اسلامی تبریز به 16 سال و شش ماه حبس محکوم شدم .
در ضمن من درسال 1386 و سال 87 با سکینه آشتیانی که محکوم به سنگسار شده است هم سلول بوده ام و با او برای گرفتن حکم به دادگاه برده شدیم .
خبرهایی که هر روز از داخل ایران به گوش ما میرسد حکایت از سرکوب دامنه دار وتداوم خشونت نسبت به معترضین سیاسی در سرتاسر کشور دارد متاسفانه در ایران شاهد موج گسترده ای از اعدام ها و تجاوزات جنسی سیستماتیک و شکنجه های جسمی و روانی فله ای زندانیان سیاسی هستیم مردم آذربایجان نیز چالش های مربوط به خود را دارند و مجبور هستند تا روند تصاعدی اختناق ، فقر و نابرابری اقتصادی ، تورم ، بیکاری ، اعتیاد ، فحشا و … را به طرز مضاعف تجربه کنند .
در رابطه با زندان زنان آذربایجان باید بگویم که در این زندان نیز همچون سایر زندان های کشور شکنجه ، تجاوز جنسی و اعدام علیه زنان زندانی اعم از سیاسی و غیر سیاسی به طرز بی سابقه ای وجود دارد ولی متاسفانه این اخبار نه در رسانه های حکومتی و نه در رسانه های غیر دولتی که خودشان را اپوزیسیون معرفی می کنند ؛ آنطور که باید و شاید مورد توجه واقع نمی شود .همین مسئله نیز باعث می شود که همین شکنجه شدگان و اعدامیان و زندانیان قربانیان خاموش رژیم فاشیست اسلامی در زندان های آذربایجان باشند .
موارد اعدام که در این گزارش می آید مربوط به اعدام های سال 1386 تا 1387 شمسی می باشد که من در آنجا به عنوان ژورنالیست به عنوان زندانی خودم شاهد آن ها بوده ام .
کودکان مربوط به اعدام در بند 8 زندان زنان تبریز .
لیلا قامتی او کودکی بود که در هنگام بازی با دوستش به طور تصادفی او را در چاه خانه ی خود انداخته بود و منجر به قتل وی شده بود که به این دلیل سال ها زندانی شد و با اینکه کودکی بیش نبود به قصاص محکوم گردید او پس از اینکه 18 ساله شد به درخواست خانواده ی مقتول که از فامیل های نزدیکش بود در زندان اعدام شد . و من در آنجا شاهد درد و رنجی بودم که او با جثه ای کوچک تن نحیف و رنجورش متحمل می شد .
زهرا شکوری یا شکور زاده زندانی دیگری بود که اززندان مراغه به زندان تبریز منتقل شده بود او از سن 15 سالگی به جرم قتل دختر خوانده اش که دختر بچه ی 5 ساله بود زندانی شده بود همسر او مردی 35 ساله بود که همسر دومش را طلاق داده بود و با زهرا که کودکی بیش نبود ازدواج کرده بود .
پدر همواره دختر خردسالش را مورد ضرب وشتم قرار میداده است به طوری که یک گوش کودک بر اثر کتک هایی که پدر به او می زده است ناشنوا شده بود ماجرای کشته شدن دختر بچه از این قراربوده است که همسر زهرا برای بچه اش النگو می خرد و این باعث نزاع دو کودک می شود , تا جایی که پدر دخالت می کند و در نتیجه بچه بر اثر ضربات پدر کشته میشود. پدر به اتفاق زهرا کودک را که از ناحیه سینه چاقو خورده بود در حیاط خانه دفن می کنند.
در زمانی که ماموران پلیس به شکایت مادر بچه خانه را جستجو می کردند جسد بی جان بچه را از زیر خاک باغچه بیرون می آورند در بازجویی که از زهرا توسط پلیس آگاهی صورتی می گیرد زهرا به سفارش همسرش که قاتل واقعی دختر 5 ساله اش بوده همه ی جرم را به عهده می گیرد و به قصاص محکوم میشود و از آن روز به بعد او در زندان مراغه و زندان تبریز زندانی میشود همسرش نیز برای مدت کوتاهی دستگیر ولی با تبانی با همسر اولش یعنی مادر بچه ی مقتول خودش را از زندان و قصاص نجات می دهد و به اتفاق همسر اول که پیشنهاد ازدواج دوباره را به او داده است علیه زهرا شکایت می کند و به این ترتیب زهرای بیگناه که خود کودکی بیش نبوده به قصاص محکوم میشود .
من در زمانی که در زندان بودم او در سخت ترین شرایط ممکن زندانی شده بود و قرار بود بعد از رسیدن به سن 18 ساله گی اعدام شود که من از وقتی که از زندان تبریز به خارج از ایران آمدم اطلاعی در مورد او ندارم که حکم اعدام در باره ی او به اجرا در آمده است یا خیر .
فریبا و مادرش ، فریبا کودکی بود که گفته میشد با مادرش ؛ پدرش را که پاسدار بوده است با گلوله تفنگ خودش به قتل رسانده است .رقیه و دختر بچه ی ناتنی شوهرش ، رقیه اهل یکی از روستاهای اطراف آذرشهر بود او متهم شده بود که با پسر و دختر بچه ی ناتنی اش ؛ شوهرش را که آنها را به تن فروشی مجبور میکرده به طویله برده و در آنجا او را با زنجیر بسته و سپس با بیل و کلنگ او را کشته اند .
بزرگسالان محکوم به اعدام در بند 8 زندان زنان تبریز
خدیجه اهل کردستان بود ولی در تبریز زندگی می کرد او که به اتهام قتل شوهرش به زندان آورده شده بود می گفت که ما در شرایط بسیار سختی به سر می بردیم من با بچه هایم در کارخانه آجر پزی تبریز کار می کردم ولی شوهرم به شدت مرا کتک می زد و مورد آزاد و اذیت قرار میداد او بدون اجازه من همسر دیگری گرفته بود و ما هر چه پس انداز می کردیم او همه را خرج خود و همسر دوم خود میکرد تا اینکه یک روز در دعوای هر روزه بیل را برداشتم و او را مصدوم کردم خدیجه خانم بعد از این ماجرا از طرف کلانتری محل دستگیر شده و از آن زمان دچار اختلالات هوش حواس گردیده بود او فکر میکرد شوهرش هنوز زنده است و تنها سرش خونریزی کرده است در اکثر روزها دچار تشنج های شدید عصبی میشد و با هرکسی که در مورد زندگیش صحبت می کرد می گفت این بار دیگر از شوهرش طلاق خواهد گرفت .
ستاره زنی بود که متهم شده بود با دوست پسرش به فرزندان و همسرش قرص سم دار داده و باعث مرگ همه ی آنها شده است . فاطمه اهل مراغه بود و گفته میشد که با دوست پسرش به شوهر معتادش سم خورانده بود و همچنین فاطمه از دوست پسرش حامله بود .
اشرف اهل مراغه بود او متهم شده بود که با تبانی پسرش ، شوهرش را که خیلی بد اخلاق بوده است و دائما او و پسرش را کتک میزده است حلق آویز کرده است .
سارا قربانی ، سارا نیز متهم شده بود که با دوست پسرش که اوهم نیز در زندان بود شوهرش را با طناب خفه کرده است .
خدیجه زن بسیار زیبای اهل یکان مرند بود که متهم شده بود با دوست پسرش اتاقی را که شوهرش در آن خوابیده بود آتش زده اند
صفانه و مریم که از اطراف روستای بستان آباد آمده بود او با خواهرش که جاری هم نیز بودند به جرم کشتن مادر شوهرشان چندین سال بود که در زندان بسر می بردند آنها می گفتند که مادر شوهر ما خیلی بهانه گیر بود و همیشه با ما دعوا داشت و باعث ایجاد ناراحتی و درگیر در خانواده ما می شد . تا اینکه یک روز با یک روسری او را خفه کردیم و بعدا برای اینکه جای اثر انگشتان ما باقی نماند در حیاط خانه اش با بنزین او را آتش زدیم .
ادا زن کرمانشاهی بود که به اتهام قتل همسر معتادش ؛ که او را و دخترش را ؛ به تن فروشی مجبور می کرده به اعدام محکوم شده بود .
شهناز غلامی که همنام من هم بود اهل اهواز بود بیشتر از ده سال بود که به اتهام قاچاق مواد مخدر حکم اعدام گرفته بود .
بلقیس پیرزنی بود که گفته می شد همسرش را به طور فجیعی مثله کرده بود .
جمیله اهل اهر بود و با برادرش مردی را که مزاحم زندگی او شده بود کشته بود .
شکنجه و آزار زنان سیاسی در تبریز
زنان فعال سیاسی ما چه در آذربایجان و چه در سایر مناطق ایران وقتی با اراده آگاهانه خود وارد فعالبت های حوزه سیاسی و اجتماعی می شوند به مراتب بیشتر از مردان فعال در این عرصه باید هزینه این اتهام به غایت سخت را چه در داخل زندان و چه در بیرون زندان بپردازند . زنان مبارز سیاسی در هنگام دستگیری بدون توجه به ظرافت های روحی زنانه شان تا زمان اتمام مراحل بازجویی شان که سخت ترین مرحله دستگیری است در سلول های انفرادی زندان اطلاعات زندانی میشوند بازجویی برای تخلیه روحیه و روال دستگیر شدگان و نیز برای ایجاد بی خوابی برای آنها اغلب در اواخر شب و نیمه های شب انجام می گرفت علاوه بر آن بازجویی توسط چندین بازجو به صورت توامان بود . فحاشی و توهین های زشت اخلاقی و اهانت به دستگیر شدگان از امور متداولی بود که از لحظه دستگیری تا زمان آزادی به طرزی مستمر و پایان ناپذیر برای شکستن روحیه مقاومت زندانیان زن به نحو بیرحمانه ای انجام می گرفت. زندانیان سیاسی زن که مادر بوده و فرزند داشته اند اغلب فرزندان آنها تهدید به مرگ و ربوده شدن و شکنجه و آزاد می شدند . شکنجه و زدن تازیانه به کف متهمان زندانیان سیاسی زن در هنگام عادت های ماهیانه زن برای ماندگاری درد در تن و جان نحیف خسته از رنج شلاق و مشت و لگد … از دیگر مسائلی بود که در زندان تبریز و اداره اطلاعات تبریز به کرات مشاهده میشد.
ایراد توهین های زشت اخلاقی نسبت به زنان متهم ساختن آنها به داشتن روابط نامشروع با مردانی که با آنها فعالیت سیاسی می کردند از دیگر شکنجه ها و آزار های روحی و روانی بود که برای به ابتذال کشاندن روابط سیاسی و فکری افراد به آنها ایراد می شد وادار کردن زنان فعال سیاسی که دستگیر و زندانی می شدند. به سر کردن چادر های سیاه و کثیف و غیر بهداشتی و محبور ساختن آنها به پوشاندن تمام قسمت های بدن به جز دو دست و دو چشم در داخل زندان و نیز توسط ماموران سپاه توسط ماوران اطلاعات و نیز نگهبان های بند از جمله شکنجه هایی است که در طی بیش از سه دهه انجام گرفته و می گیرد .
ماموران اداره اطلاعات و مسئولان زندان نسبت به مسائل اعتصاب غذای زندانیان زن سیاسی ابراز بی تفاوتی می کردند و گرسنگی و تشنگی زندانیان برای آنها به هیچ عنوان مهم نبوده است. به زندانیان سیاسی زن اجازه هواخوری به ندرت و خیلی کم داده می شد .
قبلا در زندان تبریز بند جداگانه ای به نام بند نسوان گروهکی بند 12 وجود داشت که زندانیان سیاسی زن را در آنجا محفوظ می کردند با آزاد شدن زندانیان در نتیجه پایان گرفتن حکم هایشان و در نتیجه کم شدن زندانیان سیاسی این بند عملا منحل شد و زنان زندانی به بند نسوان منتقل شدند و در آنجا در بین زندانیان بدون اینکه تفکیک نوع جرم انجام بگیرد زندانی شده اند .
در گذشته برای زندانیان امکان استخدام وکیل برای زندانیان فعال سیاسی وجود نداشت و هر گونه درخواستی برای داشتن وکیل از سوی بازجویان و قضات با تمسخر و بی اعتنایی مواجه می شد . ولی امروز با توجه به فعالیت های صورت گرفته نسبت به این موضوع و موضوعات مشابه از سوی فعالین مدنی و حقوق بشری دادگاه ها مجبور شدند تا به زندانیان سیاسی اجازه داشتن وکیل را بدهند چنانچه در ارتباط با خودم آقای نقی محمودی وکیل محترم که اکنون در این جلسه حضور دارند با تلاش های مستمر خود موجبات آزادیم را از زندان به وجود آورند .
امیدوارم شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در بیست و سومین نشست خود نقض حقوق زندانیان زن و کودکان در زندان زنان آذربایجان که در واقع نقض حقوق تمامی انساینت است مورد رسیدگی و توجه قرار دهند و عاملان آن را به عنوان ناقضان حقوق بشر به دنیا معرفی نماید به امید فردایی عاری از اسارت عاری از سنگسار و اعدام و … و آروزی پیروزی عدالت در سرتاسر جهان .

Advertisements

2 نظر برای “شهناز غلامی در نشست جانبی اجلاس 23 ژنو: تجاوز جنسی به زنان و اعدام کودکان در زندان تبریز بیداد می کند

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s